Naar Quetzaltenango

Guatemala City, 2 maart 2017

Er heerst een gezapig sfeertje in het hostel. Een paar jonge vrouwen ontbijten. Tineke is druk doende met de voorbereiding voor ons vertrek vandaag. De hostelier informeert de vrouwen luidruchtig over Guatemalazaken. Het is niet te volgen. Een mengeling van Frans, Spaans en Engels. Kleine priemende verschrikte ogen kijken me aan als hij zegt, dat de bevolking van Guatemala in twintig jaar is verdubbeld van 8 naar 16 miljoen mensen. Wat hij ermee bedoelt laat zich raden! Hier binnen is het in ieder geval goed. Naast me giet de hosteliersvrouw water in de vele potten, pannen, bakken met planten in het impluvium. De binnenplaatsen zijn open en de schuine daken zijn naar binnen gericht om het hemelwater op te vangen. Het zegt veel over de schaarste van water. De plantengroei in het impluvium is weelderig. Een verademing tussen al het beton van de straat. Haar stem is zangerig en warm. Het doet iets met mij. Boven mij zoeken klimplanten tussen de hoge muren naar de zon. Af en toe komt een kolibrie, een hermit, bloemen bezoeken. Altijd weer een een spannend moment. Een hevige rokershoest van de hostelier verstoort de stilte. Een dissonant. Straks gaan we Guatemala City verlaten richting het Westen. Het bezoek aan vulkanen staat op het programma. Een kakkerlak doet verwoeste pogingen het gif in de put te ontvluchten en loopt bijna over mijn voeten. Nu wordt er ineens gedanst op Spaanse muziek. De hosteliersvrouw komt in actie. De zoveelste dissonant. Alles kan hier. Het is nog maar half acht in de ochtend. Gelukkig, het leven bestaat uit dans en muziek. Dan………. verdwijnen we met een taxi in de straten van Guatemala. Blauwe en zwarte wolken uitlaatgassen doemen voor ons op. Vele nauwe straten door en na het zoveelste stoplicht worden we gedropt voor een parkeerplaats van de streekbus. Het is nog drie kwartier wachten. Postpakketten worden ingeladen. Even later mogen wij de bus in. Echter niet eerder dan na een beveiligingsactie van een bewapende beambte. Onze tassen worden met een detector doorzocht. Een glimlach van de beambte is het sein dat we erin mogen. We vinden een plek voorin de bus. Zo hebben we een goed overzicht. Zes uur later…. de priemende ogen van de hostelier komen weer voor mijn geestesoog. Na160 kilometer openbaar autokerkhof kom je in Quetzaltenango, Xela zeggen de Maya’s. Een illusie armer. Onze voorstellingswereld van Guatemala voorlopig aan diggelen.Geen weelderig oerwoud, doch kale heuvels met verdroogde akkers. Stenen en betonnen bouwsel vullen puisterig de hellingen van de bergen. Bomen, voor zover die er nog zijn hebben een bedenkelijke bruine kleur. Dennen zijn nog groen. Zij hebben de meeste overlevingskansen. De Apocalyps van Jared Diamond komt boven drijven. Is dit een herhaling van de ondergang van de maya’s? Hij schreef in een wetenschappelijk opgesteld boek over de ondergang van de Maya’s rond onze jaartelling. Overbevolking, schade van mensen door overbevolking aan het milieu en klimaatverandering bleken de oorzaken. Sinds november schijnt het hier niet meer geregend te hebben en de droge tijd moest nog beginnen. Gebrek aan ruimtelijke ordening en lange termijn visie doen de rest. We passeren Chichicastenango. Een gedenkwaardige plaats. Ximinez een Katholieke pastor heeft daar een vertaling gemaakt van de Popul Vuh. Het Heilige schrift van de Maya’s. Het is een mythisch historische tekst en kan beschouwd worden als een equivalent van het oude testament van de bijbel. Ximenez had gelukkig op tijd ontdekt dat het om een bijzonder epos ging en een kopie gemaakt. Het origineel en alle andere geschriften, tabletten en hiëroglyfen werden als heidens beschouwd en in opdracht van de Spaanse Katholieke kerk vernietigd.
Xela is als Guatemala City. Voor een bankgebouw worden twee vrouwen door agenten publiekelijk in gereedstaande 4-wheel drives gefrommeld. Overal zijn beveiligers, agenten en militairen. Zij bewaken de gebouwen, winkels en restaurants. Ze zijn zwaar tot licht bewapend. Een taxi brengt ons naar hostel Casa El Kolibri. Geen kolibries, geen plantengroei. De chauffeur leidt ons door nauwe steile straatjes en we eindigen voor een verveloze deur. De gang in, een binnenplaats naar onze kamer. Het is er in ieder geval schoon en we hebben een eigen badkamer. Nu eerst een biertje op het centrale plein en dan gaat Tineke een dutje doen. De vulkanen rijzen hoog boven de omgeving uit. Het belooft wat te worden. We spreken af bij een toeroperator de vulkaan de Santiaguito met een overnachting in een tent op de berg te beklimmen. Afgaand op wat men zegt moet het een hele belevenis zijn. Onze verwachting is inmiddels gelaten geworden!