Mahahual

Mahahual, 26 maart 2017

Bucaneros staat er boven de deur. Een paar kanonnen op het dak, een doodshoofd boven de deur en een piraat aan de deur.
Bucaneros. Boekaniers dus. In de Carieb kom je die naam vaak tegen. Kom je in gesprek met de plaatselijke bevolking vragen ze vaak waar we vandaan komen. “Hollanda” zeggen we, dan komt er een grijns over de gezichten. Nederland is in trek. Zeker, zoals ik, eentje met een witte baard! Ik word aan mijn arm getrokken en moet met een Caribische schoonheid op de foto!
Terug naar de boekaniers. Het waren vooral Nederlandse, Franse en Engelse avonturiers, ballingen en ontsnapte Afrikaanse slaven, die aan het eind van de 17de eeuw Spaanse en Franse schepen in de Caribische Zee aanvielen. Denk ook aan onze Piet Hein met zijn zilvervloot. Hoe dan ook, we gaan het piratenverblijf binnen. Achter een bureau zit een man. Lijzig kijkt hij op en ik kijk in een uitgestreken vriendelijk gezicht. “What can I do for you”? “We hadden een afspraak om te duiken bij het koraalrif” Wij worden uitvoerig bemonsterd. “Oke”! Er volgt een uitvoerige instructie. “Zucht”! Kan ik dat wel! Maar wie A zegt, zegt ook B. Flessen zuurstof naar de boot, jackets, loden riemen en sluitende kleding. Eerst in het ondiepe water alles uit proberen. Een drijver met de tekst “Diver under! wordt uitgegooid. Flessen op de rug etc. en we gaan onder water. Wat te doen als je je bril afstoot, idem, wanneer je je mondstuk kwijtraakt, hoe maak je tekens onder water om elkaar iets duidelijk te maken, hoe moet je je oren onder druk zetten, hoe moet je langzaam weer boven komen. En dan allemaal van die buttons : lucht in, lucht uit, luchtdruk en een dieptemeter. Een van de belangrijke punten is, dat je relaxt moet blijven. Rustig ademen. We varen uit met extra crew. Tineke is er bij als betalende passant. Bij het koraal worden we geankerd aan een vast ankerpunt.

Samen met de instructeur laten we ons kompleet met uitrusting achterovervallen van de boot en het spel gaat beginnen. Tien meter naar beneden. De oren doen geweldig pijn, maar het wendt. Boven krijst een grote stern. Het is reeds van een verre andere wereld. Het grote verschil tussen onder en boven water. Hier beneden ben ik een met een fascinerende schoonheid van koralen en vissen. Een tastbare, stille en betoverende wereld. Hier in de oceanen is ooit het leven begonnen. Het besef dringt door, dat nergens anders de soortenrijkdom van levensvormen zo groot is. Ik wil het vast houden tot iets werkelijks van de bovenwereld doordringt. “Heb ik de veiligheidsinstructies wel goed onder de knie?” Als nu eens dit of dat gebeurt? Ik heb het wel gehad en wil weer naar boven. Ja, dat gaat zomaar niet. Terug naar het ankerpunt. De instructeur en ik maken tekens onder water dat alles oké is. De weg terug. Relaxt blijven, gewoon ademen. De rust komt weer terug. Bij het ankerpunt gaan we langzaam omhoog. Hou rekening met de caissonziekte! Terug op de wal een biertje en een pina colada. Bijkomend. Ontroerd. Dankbaar dit te hebben kunnen meemaken.

Hier nog een antwoord op de vraag van Magda over de Maya’s: De Maya’s vormden stadstaten. Zij liggen verspreid over landen als Guatemala, Honduras en Mexico. Het zijn er velen. Het meeste is niet eens opgegraven. De stadsstaten bestreden elkaar, vooral na gebrek als gevolg van overbevolking. De gewone Maya’s leefden in hutten buiten de officiële bebouwing. Zij zorgden voor voedsel en de materialen. Slechts de hoogwaardigheidsbekleders, zoals priesters met hun gevolg, woonden op de bouwcomplexen zelf. Vaak waren daar aparte verblijven voor opgericht.
Waren er bij een gevecht “worriers” gevangen, dan werden ze in de arena’s geofferd aan de Goden, als dank voor de overwinning. Er was geen humanitaire conventie, zoals bij ons Geneve. Elke staat bepaalde zijn eigen oorlogsrechten.

De ecosystemen zoals hier zijn redelijk eenvoudig van opbouw. Voor ons de zee met op een paar honderd meter afstand het koraalrif. Het strekt zich uit van het Noorden van Yucatan Cancun, tot aan de kust van Belize. Achter ons de uitgestrekte mangrovemoerassen van het laagland. in de periode van januari t/m juni is het droog seizoen. In de moerassen is dan nog nauwelijks water te bekennen. Het is vrijwel ontoegankelijk . Er is slechts een toegangsweg van meer dan 40 kilomeer naar de badplaats Mahahual. Mahahual betekent droog in Mayataal. Het Mayagebied was en is zeer uitgestrekt. Het omvat delen van Mexico Honduras, Belize, El Salvador en vrijwel geheel Guatemala. Er bestaan meerdere Mayatalen. De Maya’s zijn er trots op van dit volk af te stammen. Mahahual ligt op een voormalige koraalrichel. Er spoelt veel koraalzand aan, die prachtige stranden vormt. Vol plastic. Dat wel. Maar dat zien de toeristen die het gebied bezoeken niet. Daar wordt het strand netjes schoon gemaakt. Van de 120 kilometer zandstrand die elders ligt zien ze niets, daar scharrelen de steen- en drieteenstrandlopers tussen afval van onze menselijke beschaving en de natuurlijke resten van zeewier. De Cruiseschepen komen af en aan met duizenden bezoekers. Zij worden vermaakt met Maya pretparken. Chacchoben is een oude opgegraven tempelcomplex van de Maya’s. Het ligt op ruim een uur rijden van Mahahual. Het is vrijwel uitsluitend ontsloten voor cruiseschepen. Tip, top aangeharkt oerwoud met uitstekend verharde paden.