Eten bij de Maya's
Door: Ron
Blijf op de hoogte en volg Ron en Tineke
19 Maart 2017 | Guatemala, Lívingston
We zijn achter geraakt op het schema van rontientoer. Internet is 20 minuten lopen naar het dorp. Het duurde ook even voor we wisten waar we precies moesten zijn. Tanja(een nederlandse vrouw van 34 jaar) is net vertrokken. Het wordt stil hier in Almost Famous. Tanja regelde hier allerlei zaken voor gratis verblijf. Tegen het toiletgebouw prijkt een prachtig geschilderde droomvanger, zoals zij zelf zegt. Zo zal het een beetje bij beetje beter moeten worden in de voorzieningen. Wij hebben zo onze twijfels. Sinds gisterenmiddag komt de regen met bakken uit de hemel. We hadden afgesproken met Jeremy (Maya hostelmedewerker) om te gaan eten bij hem thuis. Jeremy bood het spontaan aan. Geen idee natuurlijk, hoe en waar dat nu precies was. Het werd een uurtje later. Het regende immers zo. Zes uur. Geen vermindering van de regen. Daar komt Jeremy aangelopen op zijn typisch mayaanse wandelgang. Altijd de rust zelf. Gewapend met paraplu’s en regencapes beginnen we aan de tocht. De weg op en af vol met kuilen, gaten en keien. De regen is zo hevig, dat we door diepe plassen moeten modderen. Tanja praat maar door met Jeremy. Tanja spreekt al flink wat Spaans. Schijnend met onze zaklampen komt aan de rechterkant een soort houten krakkemikkige trap in beeld. Onverstoorbaar gaat Jeremy erover. Voor hem is het de gewoonste zaak, dat het vanaf nu, door de jungle gaat. Al klauterend en glibberend, springend van steen naar steen, waden we door een beek. Tijd om na te denken of dit onze voorstelling van zaken is, is er niet. Ach, al mooie dingen in het leven komen moeizaam tot stand. Zoals nu ook weer. Daar staat opeens een hele familie maya’s te wachten op onze komst. Wij maken kennis met de leefwijze van de maya van dit moment. Een kleine verzameling hutten van allemaal familieleden. Een soberder levensstijl kan je je niet voorstellen. En het regent maar! Je merkt er in de hut bijna niets van. Het kleine meisje van ongeveer drie jaar oud brengt door haar nieuwsgierigheid de zaak snel op gang. We eten maissoep en een maisgerecht gewikkeld in maisblad. Ik begin te begrijpen waarom de maya’s maya’s heten. De bijgevoegde foto’s spreken voor zich (komen helaas later). Het was een aangenaam samenzijn. Voor een goed gevoel is de taalbarriere maar een kleine hindernis. Al gebarend komen we een heel eind. Tanja is onze voornaamste tolk. Ron staat op. Tijd voor vertrek. Jeremy begeleidt ons door de jungle naar de weg. Daar vinden we het zelf. De hele nacht blijft het stortregenen. Vandaag nog hier. Dan door de Rio Dulce rivier terug naar Rio Dulce stad op weg naar Flores.
-
19 Maart 2017 - 20:20
Joke:
Wat een verhalen, prachtig om te lezen!! -
19 Maart 2017 - 20:52
Petra :
leuke reis hoor, maar ik ben blij , dat ik achter mijn narcissen bij de kachel kan blijven.
Toch veel plezier en wees voorzichtig bedankt voor de mooie verslagen. -
20 Maart 2017 - 10:59
Chiel Jacobusse:
Lusten jullie nog een gewone Hollandse biefstuk met friet en klodders mayonaise als jullie terugkomen? Anders moet ik snel een tentje met maisgerechten opzoeken :-). -
21 Maart 2017 - 22:03
Simon:
zo maken jullie heel wat mee....geweldig....boeiend....helemaal top -
28 Maart 2017 - 03:59
Linda:
Wat een belevenis!!! x
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
