Copan Honduras
Door: Ron
Blijf op de hoogte en volg Ron en Tineke
11 Maart 2017 | Honduras, Copán
Copan, woensdag 8 maart 2017
Velocidad reduzca
Op het dak van ons nieuwe onderkomen in het dorpje Copan kijk ik uit over de heuvels, bergen van het Hondurese landschap. Gisteren vertrokken uit Guatemala City. Na een lange reis met de nodige hindernissen hier neergestreken. Ik zit mijn geld te tellen. Een stapeltje in elkaar gefrommelde papiertjes. Lempiras heetten ze. Ze zijn niet veel waard. Een lempiras is 0,04 cent. Duur is het gelukkig niet. Dat komt goed uit, want het geld begint een beetje te slinken. Volgens Tineke natuurlijk. Dat is bij haar een beetje standaard. Wat je ook met vele cijfers achter de komma moet rekenen is de geringe hoeveelheid Engels die ze hier spreken. Iets van 0,00001. Het heeft regelmatig problemen: In Chiquimula moeten we overstappen op een andere bus richting grens naar Copan. Moet je voorstellen. Een druk plein met gekrioel aan mensen, busjes, bussen, pallets en weet ik al niet wat. Altijd weer druk pratende bevolking die je met van alles willen helpen. Je verstaat er alleen geen woord van. Ze willen met je bagage gaan slepen in een onduidelijk richting. Ja, met mijn camera’s en laptop erin zeker. Aan mijn hoela. “Be carefull” Zeg ik. Weten hun veel. Met een zwaai wordt mijn tas op een wrak van een Toyotabusje gesmeten. De tas van Tineke volgt. We begrijpen er nog steeds niets van. Moeten wij hierbij? Op een puntje van een stoel in een propvolle bus wordt Tineke erbij gepropt. Ik mag voorin, maar daar zaten al drie personen. Een beetje duwen en…dicht die deur. Als het op betalen aankomt roept Tineke “niet doen hoor”!, je geeft genoeg. Is het voor de bagage die ze voor ons verplaats hebben of is het voor het busje die we betalen moeten? Onduidelijk! Een hoop geharrewar. Een van mannen is het kennelijk zat en begint onze bagage van het dak te halen. Ik begreep dat het zo niet kon en betaalde, eigenlijk niet zoveel voor zo’n lange reis die we nog voor de boeg hadden. Maar je moet het allemaal maar
weten! Even later komen er nieuwe problemen. We moeten overstappen! Ja, waar dan? Weer taalproblemen. Het meisje naast me laat op haar mobiel zien, waar het is. En met onze mobiele navigatie komen we er wel uit. We verdiepen ons in het Spaans. Tineke is me weer voor. Ze spreekt al een stuk of 10 woordjes. Het is eerste wat ze leerde is cerveza. Je raad het al, dat is bier. Niet verkeerd natuurlijk, als je na een lange bezwete reis, na veel onduidelijkheden met de douane, je bestemming bereikt. Onderweg komen we het bordje Velocidad reduzca tegen. Vergeet het maar, die busjes rijden, slingerend, kuilen en gaten in de weg ontwijkende, de bochtige weg op en af. Copan is een verademing na de reis in het uitgebeende landschap van het hoogland van Guatemala. Het is hier groen. Het barst van de cafeetjes en restaurants. Hoog in een palm zingen crackles het hoogste lied. Tineke ligt naast me in een hangmat op het dakterras. Volledig van de wereld. Bijkomen van reisdiarree. Het is acht uur in de morgen. Benieuwd naar de komende dag.
Velocidad reduzca
Op het dak van ons nieuwe onderkomen in het dorpje Copan kijk ik uit over de heuvels, bergen van het Hondurese landschap. Gisteren vertrokken uit Guatemala City. Na een lange reis met de nodige hindernissen hier neergestreken. Ik zit mijn geld te tellen. Een stapeltje in elkaar gefrommelde papiertjes. Lempiras heetten ze. Ze zijn niet veel waard. Een lempiras is 0,04 cent. Duur is het gelukkig niet. Dat komt goed uit, want het geld begint een beetje te slinken. Volgens Tineke natuurlijk. Dat is bij haar een beetje standaard. Wat je ook met vele cijfers achter de komma moet rekenen is de geringe hoeveelheid Engels die ze hier spreken. Iets van 0,00001. Het heeft regelmatig problemen: In Chiquimula moeten we overstappen op een andere bus richting grens naar Copan. Moet je voorstellen. Een druk plein met gekrioel aan mensen, busjes, bussen, pallets en weet ik al niet wat. Altijd weer druk pratende bevolking die je met van alles willen helpen. Je verstaat er alleen geen woord van. Ze willen met je bagage gaan slepen in een onduidelijk richting. Ja, met mijn camera’s en laptop erin zeker. Aan mijn hoela. “Be carefull” Zeg ik. Weten hun veel. Met een zwaai wordt mijn tas op een wrak van een Toyotabusje gesmeten. De tas van Tineke volgt. We begrijpen er nog steeds niets van. Moeten wij hierbij? Op een puntje van een stoel in een propvolle bus wordt Tineke erbij gepropt. Ik mag voorin, maar daar zaten al drie personen. Een beetje duwen en…dicht die deur. Als het op betalen aankomt roept Tineke “niet doen hoor”!, je geeft genoeg. Is het voor de bagage die ze voor ons verplaats hebben of is het voor het busje die we betalen moeten? Onduidelijk! Een hoop geharrewar. Een van mannen is het kennelijk zat en begint onze bagage van het dak te halen. Ik begreep dat het zo niet kon en betaalde, eigenlijk niet zoveel voor zo’n lange reis die we nog voor de boeg hadden. Maar je moet het allemaal maar
weten! Even later komen er nieuwe problemen. We moeten overstappen! Ja, waar dan? Weer taalproblemen. Het meisje naast me laat op haar mobiel zien, waar het is. En met onze mobiele navigatie komen we er wel uit. We verdiepen ons in het Spaans. Tineke is me weer voor. Ze spreekt al een stuk of 10 woordjes. Het is eerste wat ze leerde is cerveza. Je raad het al, dat is bier. Niet verkeerd natuurlijk, als je na een lange bezwete reis, na veel onduidelijkheden met de douane, je bestemming bereikt. Onderweg komen we het bordje Velocidad reduzca tegen. Vergeet het maar, die busjes rijden, slingerend, kuilen en gaten in de weg ontwijkende, de bochtige weg op en af. Copan is een verademing na de reis in het uitgebeende landschap van het hoogland van Guatemala. Het is hier groen. Het barst van de cafeetjes en restaurants. Hoog in een palm zingen crackles het hoogste lied. Tineke ligt naast me in een hangmat op het dakterras. Volledig van de wereld. Bijkomen van reisdiarree. Het is acht uur in de morgen. Benieuwd naar de komende dag.
-
11 Maart 2017 - 17:01
Eric:
Dus zo'n reis is de moeite wel waard. Hier is bier , maar daar ook dus.
Gelukkig maar.
Hier 1000 wandelaars een kom snert gegeven met een roggebroodjespek.
Met mooi weer, allemaal vrolijke mensen.
Morgen nog een keer 1000. Ook leuk.
Genieten heet dat en is toch een werkwoord.
Groetjes van ons. -
11 Maart 2017 - 20:53
Chiel Jacobusse:
Dat ziet er behoorlijk exotisch uit. Wel je camera heelhuids mee terugbrengen hè? Zo'n hangmat lijkt me niet verkeerd na een vermoeiende reis. Het bier zal ook wel smaken in de tropen. Ik neem er hier nog eentje op jullie gezondheid. Hartelijke groeten, Chiel -
12 Maart 2017 - 17:07
Wil:
Hoi Rontien,
Zo zijn jullie een tweeeenheid. Ik geniet mee, via dit leuke verslag.
Hebben jullie iets gehoord over de ontvoerde en vermoorde meisjes van de week in G.?
Zie je al verschil tussen de twee landen? Hier begint het voorjaar. Heerlijk gefietst.
Groetjes van Piet en Wil -
12 Maart 2017 - 22:23
Joke:
Spannende avonturen!!! -
14 Maart 2017 - 15:52
Rik:
"Ze willen met je bagage gaan slepen in een onduidelijk richting." :DDD
Hahaha, wat is dat fantastisch herkenbaar, zeg! :D Altijd die twijfel tussen "ze zullen het wel goed bedoelen" en "ze zullen ons toch wel begrepen hebben?" en "volgens mij wordt onze tas nu gestolen" De stress, het maken van keuzes gebaseerd op helemaal niks en in veel te weinig tijd en de ontspanning als het toch wel weer in orde blijkt te zijn of als er toch niets meer aan te doen is.. Pfoeii :)))
Veeel plezieer!! :D
Rik
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
